Jodofory

Odkrycie jodoforów

Historycznie zainteresowanie preparatami na bazie chlorowców w badaniach teoretycznych jak i eksperymentalnych wynikało z faktu, iż przy stosowaniu antybiotyków masowo występuje zjawisko antybiotykooporności (wirus się uodpornił). Chlorowce natomiast charakteryzują się tym, że w stosunku do nich mikroorganizmy nie wykazują zbyt szybko odporności.

Chlorowce, a w szczególności jod znane są od dawna ze swych własności drobnoustrojobójczych. Niestety preparaty oparte na jodzie (m.in. jodyna ) są drażniące dla skóry ludzkiej i zwierzęcej i nie mogą być stosowane w sposób regularny.

Pozbawienie halogenów ich ujemnych cech użytkowych przy zachowaniu silnego działania bakteriobójczego, grzybobójczego i wirusobójczego jest zagadnieniem bardzo interesującym z naukowego i gospodarczego punktu widzenia.

Jedynym preparatem jodowym, znanym od lat 50. XX wieku, o zredukowanej drażliwości dla skóry były tzw. " jodofory ", o nazwie komercyjnej "Josan". Mylnie sądzono, że polepszenie własności wynika z tego, iż jest to mieszanina jodu i związków powierzchniowo czynnych. W patencie Brost G.A., Krupin P., Woodward P. z 20.IV.1961 jodofory określane są jako mieszanina jodu i nośnika, przy czym nośnik jest związkiem, który podwyższa rozpuszczalność jodu w wodzie i działa na jod stabilizująco bez obniżania jego aktywności mikrobiobójczej...